29 اوت 2023- یر اساس یک مطالعه ی منتشر شده در PNAS Nexus، یک داروی ضد چاقی را می توان با استفاده از یک حامل مبتنی بر نانوژل به طور انتخابی به کبد رساند.

داروهای سنتتیک که کار هورمون تیروئید را تقلید می کنند و به نام Thyromimeticsمعروف هستند، درمان‌های امیدوارکننده‌ای برای بیماری‌های متابولیکی از جمله استئاتوهپاتیت مرتبط با اختلال متابولیک (MASH)، کلسترول بالا، دیابت نوع 2 و بیماری التهابی کبد می باشند. با این حال، دسترس پذیری زیستی این مولکول‌ها بالا نیست یا به عبارت دیگر قوی نیستند، در حالی که دسترس پذیری زیستی بالا برای کاهش وزن قابل توجه، ضروری است.

بر همین اساس، محققان متوجه شدند که باید این داروها را به صورت انتخابی به کبد برسانند، زیرا اگر به جاهای دیگر بدن بروند ممکن است عوارضی ایجاد کنند. علاوه بر عوارض جانبی، انتظار می رفت که مصرف سیستمیک دارو باعث کاهش اثربخشی آن شود.

دکتر S. Thayumanavan و همکارانش از دانشگاه ماساچوست Amherst، یک حامل مبتنی بر نانوژل با بخش‌های آنیونی در سطح طراحی کردند که یک تیرومیمتیک را در سطح خود با کمک این بخش های آنیونی حمل می کند و منحصراً دارو را در داخل سلول‌های کبدی آزاد می کند.

دکتر تایوماناوان، گفت: ما با استفاده از اختراع منحصربه‌فرد خود به یک رویکرد بسیار ساده رسیدیم، ما نانوژل‌هایی را تولید کردیم که می‌توانیم آنها را به طور انتخابی به سمت اهداف مختلف هدایت کنیم.ما نانوژل ها را به طور سفارشی برای تحویل دارو به سلول های کبدی در کبد طراحی کردیم.

دکتر تایوماناوان و تیمش گروهی از موش ها را به مدت 10 هفته با رژیم غذایی پرچرب، قند و کلسترول بالا تغذیه کردند که وزن آنها را دو برابر کرد. یک گروه کنترل از موش ها با یک رژیم غذایی سالم تغذیه شدند.سپس نانوژلی که از بیرون توسط دارو محصور شده بود را از طریق تزریق داخل صفاقی(IP) روزانه به موش ها تحویل دادند.

او گفت: اندازه ی نانوسکوپی این حامل تمایل دارد بسته‌ها را به سمت کبد هدایت کند، کبد این نانوذرات را به عنوان بخشی از وظیفه ی تمیز کردنش جمع آوری می‌کند. هنگامی که ذرات نانوژل وارد سلول های کبدی می شوند، گلوتاتیون موجود در این سلول ها، پیوندهای متقابل دی سولفید ژل با دارو را می شکند و دارو را آزاد می کند. سپس این دارو گیرنده ی بتای هورمون تیروئید را فعال می کند که منجر به کاهش سیستمیک چربی، افزایش سنتز اسیدهای صفراوی و اکسیداسیون چربی می شود.

پرفسور S. Thai Thayumanavan، استاد برجسته شیمی و مهندسی زیست پزشکی، گفت: موش های تحت درمان با این روش پس از پنج هفته به طور کامل وزن اضافه ی خود را از دست دادند، سطح کلسترول آنها کاهش یافت و التهاب کبدی آنها برطرف شد و همه اینها بدون عوارض جانبی یا با عوارض اندکی انجام شد. با در نظر گرفتن اپیدمی چاقی و اختلالات قلبی متابولیک مرتبط با آن، نتایج این تحقیق بسیار جالب توجه است.

به گفته ی نویسندگان، اکنون که مکانیسم مربوطه بهتر درک شده است، ایناستراتژی‌ دارویی با واسطه نانوذرات ممکن است برای سایر بیماری‌های مبتنی بر کبد نیز مناسب باشد.

منابع:

https://www.miragenews.com/anti-obesity-drug-successfully-delivered-to-1073953/

https://www.news-medical.net/news/20230829/Drug-encapsulated-nanogels-show-potential-for-treating-obesity-and-other-liver-diseases.aspx